Prostor za Logo i ostalo
  Start     Dokumenta   Drugi o nama   Vaša priča   Naselja   Kultura   Novosti   Linkovi

SADRŽAJ



    Start    

    DCS    

    Poreklo Cincara    

    Istorija Cincara    

    Jezik Cincara    

    Muzika Cincara    

    Poznati Cincari    

    Publikacije    

    Galerija slika    

    Kontakt    


bottom








KOJI SU ARGUMENTI?

1. analizom drevnih spisa možemo jasno potvrditi da trako-ilirski jezik je još uvijek živ i nekim čudom (s izuzetkom nekih verskih pojmova koje su zaboravljeni zbog pretvaranja) je gotovo u potpunosti sačuvan u stvarnom arman-makedonskom jeziku.

2. Herodot i Virgil su nas obavestiti o tri migracije pelasgo-trako-ilirskog stanovništva iz Male Azije na Apeninine.

Prva je rezultirala u formiranju Etruraca i Etrurije.

Druga je rezultirala stvaranjem Rima, Rimljana i latinskog jezika.

Rekao sam formiranje latinskog jezika, a ne rimskog, jednostavno zato što kad govorimo o latinskom jeziku bismo trebali imati na umu da je to novo formiran, administrativni, jezik književnosti.

Nema sumnje, ako je to neki govorni jezik, da su ga građani Rima koristi u svojim međusobnim komunikacijama. Još manje je tto jezik kojim govori stanovništvo Imperije. Ljudi govorio jednostavno, "vulgarnu" jezik, toliko različit od novoosnovanog latinskog književnog jezika. Cilj stvaranja latinskog standardnog jezika je želja da se formira strog, administrativni, državni jezik, jezik koji je, po to je mešavina keltsko-pelaško-trako-ilirski će biti prihvatljivo za većinu stanovništva Carstva. S druge strane, kaoknjiževni, standardizirani jezik je morao paralelno i da izbaci iz upotrebe standardizirani grčki jezik. Ova mešavina (latinski) bio je rezultat fuzije autohtonog keltsko-latinskog stanovništva s novodolazečim Pelasgo-Trako-Ilirima.

Treća migracija je Fochisians.

3. Osim navedenih migracijama iz Male Azije, tu su i migracije s Balkana ka Apeninima. Poznata je migracija jednog od ilirskih plemena Venecijanci sa crnomorske obale u delove oko današnje Venecije, po kojima se cela regija zove Veneto, a sam grad, Venecija.

Želim reći svoje mišljenje o imenu Veneti, jer su Sloveni prelazeći s onu stranu Karpata prema Balkanu takođe su identificirani po tom imenu, u petom stoljeću. p.n.e.

Tajna imena, koje navodno pokriva jedan etnički identitet u dva sasvim različita vremenska intervala, leži u pravom smislu te reči Veneti. Identitet Veneti, ne samo u italijanskom govoru, ali i na Balkanu, značio je i znači početnici. Ljudi koji su došljaci. Kao ilirskih Mlečana, koji su prvi put naseljavali teritoriju s trakijskim govorom, a kasnije kreću ka Apeninima, pa se u slavenskim Mlečana na područjima u kojima su živjeli bili novajlije. To je sasvim logično da se koristi izraz Mlečani = došljaka njihovu identifikaciju u vremenu.

4. Drugi migracije, obvezno jedan, dogodila se sa područja antičke Makedonije ka Apeninima. Posle pobede na Pydna, 22. lipnja 168. godine p.n.e., rimske vojske nad makedonskom i razaranja od 70 gradskih naselja, pre svega u Gornjoj Makedoniji i Epiru, 150. 000 Makedonaca su odvedeni na Apenine kao robovi.

5. Što se tiče kolonizacije Rimskog carstva kako to pitanje, vide Latinofoni istoričari i lingvisti kao temeljni dokaz za teoriju Latinizacije (od početka postupka), mogu reći da je, osim one nad Dacijom, istorijski zapisi ne znaju ništa o nekoj drugoj. Pa čak i to kolonizacija je učinjena prvenstveno od Trako-Ilira (Frigijci, Mizijci, Dardanejci ...) iz Male Azije.

Dakle globalno gledano, možemo raspravljati o Armanizaciji, Trako-Ilirizaciji Dacije (deo koji se danas zove Moldavija), a nikako oko sveobuhvatne Latinizacije.

Prisutnost Latinofonih u Dakiji može biti prihvaćena samo u ograničenom broju u podunavskom delu. Oni su uglavnom od vojnika i administracije, koji su postali poljoprivrednici nakon odlaska iz službe. Uz kasnije povlačenje Carstva granica sa Dunavom kao graničnom crtom, svi pretopljeni Latinofoni zajedno s varvarima vodjeni Aurelijem (270-275) prešli na desnu obalu Dunava, osnivanju pokrajinu Dacia Ripensis sa glavnim gradom od Raciar - danas Archer. Njihov ukupni broj prema preciznim istorijskim zapisima ne prelazi više od 80. 000.

Samo trako-ilirski došljaci ostaju severno od Dunava.
Latinizaciju ne može da širi neko ko ne zna latinski jezik.
U Rimu, dok se u drugom veku p.n.e. patriciji prednost davali grčkom jeziku u međusobnom razgovoru, smatrajući ga jezikom kulture. Čak i u kasnijem razdoblju, kada je latinski jezik bio standardizovan i bio službeni jezik Carstva, u razgovoru i privatnoj korespondenciji grčki je poželjniji od latinskog.

S druge strane, ne postoje dokazi o naseljavanju u bilo kojem delu Makedonije od strane talijanskog ili bilo koje druge populacije. Teorije da Latinizaciji u Makedoniji je učinjena od strane poraženih vojski iz građanskih rimskih ratova na makedonskom teritoriju nemaju nikakve osnove. Napoleon je takođe doveo arminju od milion muškaraca na Rusiju, ali poraženi niti su ostali niti širili francuski jezika u celoj Rusiji. Isto je učinio Hitler, ostavljajući stotine hiljada Nemaca u Rusiju, ali ništa ostalo od njih.

Čak i ako pretpostavimo da je bio veći broj mešovitih brakova između rimskih vojnika i autohtonih djevojaka, novorođena deca mogla su samo prihvatili jezik svojih majki i šire društvene zajednice. Praksa pokazuje da muškarci nemaju mnogo uticaja na jezičnu pripadnost dece.

Možemo uzeti za primer ubistvo žene iz Atine i njene dece na Lemnosu. U tom slučaju, čak ni u pelaško jezičkoj okolini nisu pomogli u sprečavanju majke učiti svoju decu da govore jezikom Atinjana, a deca uprkos njihovim očevima koji su bili Pelasgi osećao kao Atinjani.

Još više, pitanje je da li postoji ili ne latinski kolonizaciju u Makedoniji je prevaziđeno, ako uzmemo u obzir da je posle pada grčkih polisa pod Rim, a to se dogodilo odmah nakon pada Makedonije, upravljače koje je Rim postavio kao vladara grčkih politisa, svi su bili Makedonci, a ne Rimljani .

6. Rimljani su službeno priznali Troad i Ilion kao kolevku rimskih građana. Zbog toga je Ilion bio prvi koji je primio povlašćeni status u Rimskom carstvu.

7. Ako su Rimljani i sami službeno priznali Troad kao mesto svog porekla, što znači da je rimski jezik morao biti primeren jeziku Dardanaca (koji su bili osnivači Troada i Iliona), čiji jezik je od istog porekla sa jezikom Frigijaca-Briga, Makedonaca, odnosno kasnijih Arman-Makedonaca.

8. Problem s navodnim ogromanim uticajem latinskog jezika u Makedoniji postaje još jasniji ako imamo u vidu činjenicu da su stećci(nadgrobni spomenici) pisani još u doba najveće snage Rima su od strane Makedonaca, osim u Grčkoj i Makedoniji korišćena je stari pelaški pravopis, koji je ostao u upotrebi od strane Arman-makedona do XVIII veka, kada je u Moskopolju, u euforiji nacionalnog prosvjetiteljstva i potrazi za latinskih korenimaa zamenjen je latinskim slovima, a čak, deo Moscopoljaca hteo je da pređe u katolicizam.

Takođe, iz analize brojnih grobnih natpisa u antičkoj Makedoniji, koji datiraju iz rimskog razdoblja i pisali ih Italijani (administracija službenici, vojnici koji dolaze iz Apenina) može se jasno zaključiti da su pisani osim latinskog i grčkog jezika takođe i s pelaškim "grčkim "slovima.

Nije jasno gdje je tu latinski uticaj kada su sami Rimljani, privremeno boraveći u Makedoniji, preferiraju korištenje grčkog umesto njihovog maternjeg latinskog i to na njihovim nadgrobnim spomenicima.

9. Fenomen Latinizacije može biti razumljiv u poređenju sa dabašnjom dominacijom engleskog. Naime, Englezi su osvojili Severnu Ameriku i uspeli nametnuti engleski jezik kao službeni svim kolonizatorima koji dolaze iz svih krajeva sveta. Danas engleski jezik ne šire širom sveta Englezi, nego SAD.

To je ista situacija s Latinizacijom. U prastaro doba na Balkanu i regionu Male Azije govorio se armanski (trako-ilirski) i srodni armenski (pelaški) jezik. Po mnogima kolonizacije stanovništva iz tih krajeva u Apeninima, zapravo, došlo je do armanizacije (trako-ilirizacije) domaćeg italijanskog stanovništva. Kasnije sa osnivanjem Rima i moćnog Rimskog carstva imamo samo potčinjavanje dačko-tračkih-ilirsko-pelaških teritorija pod rimsku upravu. Ne postoji ni jedna informacija o uvođenju latinskog jezika, jer nije bilo potrebe, a također ni načina da se to učini. Ljudi su govorili njihov "varvarski" dako-trako-ilirsko-pelaški identični, iako podeljen u konglomerat dijalekata, jezika, pod zajedničkim nazivom tokom Rimskog carstva kao popularni "vulgarni" i nastavio gakoristitii sve do današnjih dana.

Kada koristimo termin "varvarski" jezik, pod time smatramo da je tojezik koji nije standardizovan prema strogim normama gramatičkim kao što su grčki i latinski jezika bili.

Koliko se latinski razlikovao od "varvarskog" (Pelaško-tračo-ilirskog) konglomerata može se izvući iz izreka Dionizija iz Halikarnasa u knjizi "I. 90 ", (N. Densusianu" Dacia praistorica ", str. 717).

Opisujući jezik koji govori Rimljani, Dionizije, kaže: "Jezik kojim govore Rimljani nije u potpunosti varvarski, niti apsolutno grčki, to je mešavina oba, u najvećem delu identičan eolskom dijalektu".

Ako usporedimo arman-makedonski, grčki i latinski pisani jezik očigledno možemo zaključiti da arman-makedonski, kao eolski iz doba Dioniza, je onaj koji se odnosi na grčki i latinski.

" Eolci su bili i sebe zvali Pelasgima". (Herodot, Istorija, VII, 95).

Dakle, veza između grčkog i latinskog mora se naći u pelaško-tračko-ilirskom, odnosno savremenom arman-makedonskom jeziku.

10. Ako su Rimljani proširili latinski jezik, imajući u vidu jaku državnu upravu, osvojeni narodi nebi govorilii bilo kakav "vulgarni" jezik, ii ako uporedimo sa savremenim širenjem engleskog jezika, oni bi govorili čistim latinskim.












Najbrzi i najsigurniji nacin za transfer novca -PayPal


Moskopolje-Cincarski Jerusalim







Copyright © 2014 CINCARI.ORG | All Rights Reserved

Design by FCP | Modified by Dragos Powered by DCS