Prostor za Logo i ostalo
  Start     Dokumenta   Drugi o nama   Vaša priča   Naselja   Kultura   Novosti   Linkovi

SADRŽAJ



    Start    

    DCS    

    Poreklo Cincara    

    Istorija Cincara    

    Jezik Cincara    

    Muzika Cincara    

    Poznati Cincari    

    Publikacije    

    Galerija slika    

    Kontakt    


bottom








PORODICE MANDRINO I OKA


Milan, Ljuba i Nikola, deca Georgija Mandrina
Milan, Ljuba i Nikola, deca Georgija Mandrina


Značajno trgovačko središte i rasadnik cincarskih porodica koje su krajem 18. i početkom 19. veka krenule put severa - u Srbiju, i preko Save i Dunava, u Austrougarsku, bila je Vlahoklisura, veliko mesto na ondašnjoj turskoj, a danas grčkoj teritoriji. Klisura, kako su je skraćeno nazivali, imala je 1890. godine oko 5000 stanovnika od kojih potiču mnoge ugledne familije ne samo u današnjoj Srbiji, već i u Makedoniji - u Bitolju, Kruševu...kao i u Solunu i drugim gradovima Balkana. Pre skoro dva veka, u Pančevo, tada pogranični i napredni grad na dve reke, na Tamišu i Dunavu, dobro povezan sa Temišvarom, Bečkerekom, Novim Sadom, Peštom i Bečom, a sa druge strane u blizini uvek živog Beograda i dobrih veza sa jugom, doselilo se nekoliko porodica iz Klisure, koje su ubrzo, vrednim i upornim radom, stekle ugled, imetak i uvažavanje sugrađana. Jedna od njih je familija Oka, ko ja se doselila u Pančevo na poziv, takođe, cincarske porodice iz Klisure - Mandrino, ranije prispele i već uveliko u poslovima trgovine žitom i drugim proizvodima. Po predanju, prvo je došao ded Nikola Oka kao sasvim mali dečak. Nikola brzo ulazi u trgovinu koja se odvijala rečnim tokovima Dunava i Tamiša sa šajkama, a kasnije parobrodima, donoseći robu iz rumunskih rudnika i crnomorskih luka - posebno žito, kukuruz, so, za Srbiju, Peštu, Beč...

Kao najstariji preci u porodici Oka za pamćeni su roditelji Ane, udate Mandrino. Anini roditelji bili su Đorđe i Nauma Petrović koji su se u Pančevo doselili iz Makedonije. Ana se udala za bogatog i uglednog Simu Mandrina sa kojim nije imala dece, tako da su usvojili Stevana Oku. U jednom mladalačkom pismu koje su na pisale Mila Oka i Lena Kiki, tetke prof. Nikole Oke 8. avgusta 1896., sa puta u Sremsku Mitrovicu i posete Stevanu, stoje sledeći redovi koji se odnose na posetu.

U Pančevu postoji i škola cincarskog jezika, odnosno dijalekta, kao jedina te vrste u zemlji. Osnovao ju je Evroregionalni centar za razvoj društva u multietničkim sredinama „In medias res” iz Pančeva, kao besplatnu, otvorenu jezičku radionicu čime se, konačno, nakon skoro sto godina, ostvarila i testamentarna želja Sime Mandrina. Otvaranje ove jezičke radionice pomogla je i Ambasada Rumunije u Beogradu donacijom savremenih užbenika cincarskog, knjigama, CD-ovima, časopisima... Prvi polaznici završice početni semestar u junu 2009. i nastaviti sa još većim fondom časova na sledećem semestru u septembru. Profesorka Marina Ankajcan uspešno i sigur no vodi kurs koji predstavlja prvi takav pokušaj u Srbiji na očuvanju jednog nestajućeg jezika.

nikolin
Donacija Ambasade Rumunije jezičkoj radionici za učenje cincarskog jezika (dijalekta). Svetlana Nikolin, koordinatorka programa, Jon Gabrijel Andrei, ataše za kulturu i Petar Tapalaga, saradnik „In medias resa” - Pančevo


manastiru Bešenovo: „...Trpezarija je vrlo umetnički izrađena, po duvaru se same istorične slike iz minulih srpskih vremena nalaze, tako isto ima dosta portreta srpskih dobrotvora, među kojima su deda Mandrino i deda Petrović”. U stvari, radi se o Grigoriju Petroviću iz Bešenovca, sinu Đorđa Petrovića, doseljenika iz Makedonije.

Veliki kapital koji je stekla porodica Oka pretrpeo je težak udar u nesreći na Dunavu, kada je parobrod sa žitom potonuo u jednoj od iznenadnih oluja. Nikolin sin - Stevan Oka, ostavlja za sobom sina jedinca Simeona, koga je zbog finansijskog kraha porodice, svesrdno prihvatila, školovala i pomagala, kao svoje dete, ugledna trgovačka porodica Sime i Ane Mandrino. Simeon je rođen u Pančevu 1875. godine, a školovao se i diplomirao na Tehničkom fakultetu u Beču, sredstvima koja je za školovanje dece Mandrinovih i Okinih ostavio u vidu fonda Sima Mandrino. Tutor i izvršilac fonda bio je u Beogradu Laza Paču, ministar finansi ja Kraljevine Srbije, čija je porodica bila u kumstvu sa Mandrinovima i Okama.

Pomenuti fond samo je jedna od 40. stavki u testamentu Sime Mandrina, koji se čuva kao vredan dokument u porodicama Mandrino i Oka. Sima ga je svojeručno pisao 30., odnosno, 12. maja 1871. godine i njime svojoj ženi Ani ostavlja nekoliko kuća i imanja, a mnogobrojnim rođacima, crkvama i do brotvornim društvima značajna novčana sredstva. Zaveštao je i novac za izgradnju „vlaške”, odnosno cincarske, škole u Pančevu, zbog velikog broja cincarskih porodica koje su tada živele u ovom gradu. Zanimljivo je da u oporuci nije zaboravio ni svoju poslugu. U 10. stavci testamenta napisao je da posle smrti njegove žene Ane, ...” ima moja unuka Katarina S. Oka nasljediti 10 lanaca zemlje (grund) za spomen od Lala Sime.”

Simeon se oženio sa Katarinom, Katicom, rodenom 1879. godine u Pančevu, od oca Nikole i majke Sofije Mandrino. Katica i Simeon imali su petoro dece: Nikolu, Stevana, Sofiju, Veru i Nadu.

Simeon Oka je bio jedan od direktora i vodeći inženjer u željezari u Diošdjeru, u Austrougarskoj, gde se i danas nalazi jaka industrija čelika, livnica i željezara. Upamćen je kao veliki inovator. Porodica je sačuvala dokumantaciju iz ko je se vidi da je imao više od de set patenata koji su bili zaštićeni od 1915. do 1919. godine u patentnim zavodima u Beču i Budimpešti, a odnose se na nova rešenja alata za stezanje i obradu pri izradi mašinskih delova. Umro je u Beogradu, u svojoj 51. godini.

Simeonov sin -Nikola Oka, rođen 1904. godine u Diošdjeru, nastavlja školovanje u Pančevu, u koje se porodica vratila tokom Pr vog svetskog rata 1915. godine i tu završava peti i šesti razred gimnazije. Sele se zatim u Beograd gde nasleđuju kuću rođake Darinke Milenković, rodene Oka, u Pariskoj ulici br. 1. Nakon gimnazije, Nikola studira mašinstvo na Univerzitetu u Beogradu i završava studije 1927. godine. Pet godina kasnije ženi se Milanom Petrović, rođenom 1910. u Čakovu kod Temišvara. Imali su dvo je dece: Olgu (r. 1933.) i Simeona (r. 1935.) koji ima dva sina, Vladimira (r. 1967.) i Nikolu (r. 1975.).

Profesor Nikola S. Oka smatra se jednim od osnivača Saobraćajnog fakulteta u Beogradu, odnosno Visoke saobraćajne škole, na kojoj predaje, kao vanredni profesor, predmet „Vozna sredstva drumskog saobraćaja”. Redovni profesor postaje 1960. godine, kada biva izabran i za prodekana fakulteta, a pet godina kasnije i za dekana. Objavio je više od 30. naučnih i stručnih radova, učestvovao u izradi više desetina studija i projekata.

Dobitnik je mnogih priznanja, povelja i diploma kao i tri ordena. Svoju vrednu veliku bi blioteku sa mnogo stručne literature zaveštao je biblioteci Saobraćajnog fakulteta u Beogradu, čijem je formiranju i razvoju posvetio više godina. Umro je 1976. godine.

Familije Oka i Mandrino bile su veoma brojne. Samo je, na primer, deda Sime Mandrina imao čak desetoro dece. I jedni i drugi bili su povezani mnogim rod binskim i kumovskim vezama sa isto tako uglednim cincarskim porodicama kao što su to Mano, Paču, Bota, Kiki...

U Pančevu danas živi mnogo potomaka porodica Oka i Mandrino. Mirko Mandrino i Jovan Oka omogućili su nam da objavimo rodoslove njihovih porodica.

porodicno stablo


OKA
oka


milan mandrino
Milan Mandrino, najstariji sin Georgija Mandrina. Pocetak 20. veka
slavko
Slavko Mandrino, sokolski prvak.
30. godine 20. veka


George
Georgije Mandrino sa suprugom Milevom koja u narucju drži ćerku Tijanu dok im je sin Slavko u kolevci? Sasvim levo je jedan rođak.
Georgije
Georgije Mandrino sa ljubimicom sovom u ruci. Pančevo, 1935.


Porodica_Mandrino
Porodica Mandrino. Sa desna na levo - Đorde Mandrino, snaja Julijana - Cica sa suprugom Slavkom Mandrinom. Ispred je violončelista Nikola Mandrino.


sabor

Sabor Udruženja pčelara ispred pančevackog Magistrata - sa desne strane su Mandrinovi, snimljeno 30. godina 20. veka


Nikola_Oka
Nikola S. Oka
mileva
Mileva Mandrino


cas
Sa časa cincarskog jezika u organizaciji „In medias resa”, 2009. godine




Sav materijal na ovu temu pozajmljen je iz teksta "CINCARI (AROMUNI) U JUŽNOM BANATU ", autora SVETLANE NIKOLIN. Delove teksta koje je dodala redakcija prikazali smo "Italic slovima" .


.




Najbrzi i najsigurniji nacin za transfer novca -PayPal


Moskopolje-Cincarski Jerusalim







Copyright © 2014 CINCARI.ORG | All Rights Reserved

Design by FCP | Modified by Dragos Powered by DCS